با درد صبر کن که دوا می فرستمت

سه شنبه 17 اردیبهشت 1398 12:01 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 

ای آنکه من و ما را بیچاره بینگاری
                                                    بیچاره تر از مایی از خویش خبر داری؟
                                       مستغرق اوییم و مست از خم ابرویش
                                             هر شش جهتش اولی از هشت بهشت آری
              

                                       زیبائی آیینه از وصف جمال او
                                                     ما نیز بدو مانیم ای نفس چو بگذاری     
                               
                                  بر هشت و چهاریم و بیچاره تر از ما نه
                                                         تا دوست دوا باشد لبیک به بیماری
                                     با ما ز ولی (ع) کم گو مستغرق دریا او
                                                            او موج فزاینده ما نیز به همیاری
                                     هم وزن من و مایی بر معرکه میآیی
                                                      یک چند نمی پایی بیهوده چه پنداری
                                    طوف سر او می کن کاو را به مقام "کُن"
                                            از دوست به صد خواهش خواهیم به عیاری
                                     ما جمله مجابیم از جلوات جمیل او
                                           یک جمله بس است ار دل بر دایره می داری
                                     از تفرقه دوری کن تکلیف صبوری کن
                                                مفتاح همه ابواب ذکریست به هوشیاری
                                     بیدار بباید شد زین خواب و خمود آری
                                                   آن کیست که رو آرد بر خفته به بیداری

                                    بر دیده گر آیی خوش تنگت بکشم آغُش
                                              هوشیارترت از هش می خواهمت از باری
                                   بر وحدتت افزایم پیرایم و آرایم
                                                    خود نیز همی خواهی از تفرقه بیزاری
 
                                   من رند جهانسوزم پیش آی که افروزم
                                              ای خشک و تر از دوران دامن مکشی باری
                                                                                                                                                                                (صفایی)





 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.