الفُرصَه تمُّر مرِّ السَحاب فانتَهِزوا فُرَصَ الخَیّر

شنبه 28 بهمن 1396 09:54 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 

ای آنکه درون تیره برون ماه منیری
                                                                    باری ندهد حاصل اندیشه به سیری
                                           این آتش افتاده به خرمن گنه توست
                                                              باشد که از این پس پی هر لقمه نگیری
                                                                          تا سیر نگاهم کنی از پرده درآیم
                                                             بنگر که جز از دوست که بینی ز اسیری                                                                            در بند سر زلف بتانم ز ازل آه
                                                          نیک ار نگری نیست جز از دوست ضمیری
                                           آرام من این وحشی بازار کرشمه
                                                                 رامت شود ار جز تب و تابش نپذیری
                                          دستی به سر زلف بتان شانه کن ایدوست
                                                                  تا رنگ رخ دوست به صورت بپذیری
                                          از اوج فرود آی که آخر به حضیض است
                                                            از دوست طلب عرضه شوی محضر پیری
                                         جاوید شد آنکس که بمرد از اجلش پیش
                                                               هان چیستی ار با ملک الموت بمیری
                                         رحمی کنی ار بر خود و بر خلق کم و بیش
                                                               من پای تو بر جای تو میرم که نمیری
                                         ره توشه طلب می کند این راه (صفایی)
                                                                       ج
هدی بنماییم به خیرات کثیری









 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.