آه که من دوش چه سان بوده‌ام

چهارشنبه 3 آبان 1396 10:45 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 

من نه آنم که گذارم ز منت دل بکنی
                                                     واحدی همچو مرا بس چو تو یکتا احدی
                                     تا سحر سوختی ام لیک به آبم نزدی
                                                            دل به نامت زده ام سر بزنی یا نزنی
                                                                                                                                                                                         (صفایی)








 
چهارشنبه 3 آبان 1396 11:18 ق.ظ
سلام وقت عال بخیر استاد،
می شود پرسید دیشب چه خبرها بوده؟!!
محمدرضا صفایی
و علیکم جناب معتمدی عزیز، تردامنی بدتر از این؟ دریغ از قطره ای اشک! شبی تا سحر با سجاده ای خشک!! کی شود عیشمان کامل، موجزمان مبسوط؟ چه به جا و عالی فرموده اند جناب حافظ (ره):
دوش رفتم به در میکده خواب آلوده
خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده
آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش
گفت بیدار شو ای ره رو خواب آلوده
شست و شویی کن و آن گه به خرابات خرام
تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده
به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده
به طهارت گذران منزل پیری و مکن
خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده
پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به درآی
که صفایی ندهد آب تراب آلوده
گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده
آشنایان ره عشق در این بحر عمیق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش
آه از این لطف به انواع عتاب آلوده
اینم فک کنم به جهت تندی و خشم بیش از حدی بوده که بر اهل ظلمه داشتیم، طایفه ای که چشم امید خداوند رحمن و رحیم بر بازگشتشونه. آقای معتمدی عزیز بهتره باور کنیم کسی که به تعبیری، چوب خطش پر شده دیگه بین ما نیست و هر آنکه نفس میکشه و زنده است چشمی دنبالشه که ناظر بر همه مونه. الهی العفو، الهی العفو، الهی العفو...
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.